  | |
| |
|
8 november 2002
Publiekslieveling, subtiele liedjes en een zwartkijker
Voorstelling: Eerste voorronde van de Holland Casino Podiumprijs met Paul Smit, Duo Smit en Peter van den Berg | |
Door PETER DEURLOO NIJMEGEN - Een komiek, een subtiel absurdistisch duo en een zwartkijker bepaalden gisteravond het beeld van de eerste voorronde van de Holland Casino Podiumprijs. Het belooft wat voor de editie van dit jaar. Het niet echt massaal opgekomen publiek zag in het Steigertheater Paul Smit de ene grap na de andere uit zijn mouw schudden. Zijn programma Door Het geheim van de Smit heeft herhaalde mislukte pogingen om beroemd te worden tot weinig aansprekende rode draad. Die dient als vehikel voor datgene waarin Smit uitblinkt: een spervuur van grappen, typetjes, maffe dansacts. De grappen zijn soms van het kaliber 'lach of ik schiet', maar Smit schiet niet met een pistool maar met een mitrailleur en krijgt het publiek daarmee met gemak plat. Smit over 'arme sloebers' Jozef en Maria als foster parents van Jezus: "dat plan werkte toen al niet." Oneliners als deze, slingert Smit in hoog tempo de zaal in. Zwak punt van Smit is dat hij niet goed weet hoe hij zijn programma moet beginnen en hoe hij moet eindigen. En het serieuze lied in het midden sluit niet aan op doorgedraaide rest van het programma. Een regisseur kan hier wonderen verrichten. Het programma van het duo Gel is af. De ervaring spreekt uit alles. Een afgewogen opbouw, prachtig pianospel van Daniël van Veen, een ontspannen presentatie en een goede afwisseling van subtiel absurde liedjes "de kanariepiet heeft liever niet dat 'ie kanariejaap wordt genoemd" en gesproken tekst. Op geen enkel moment zakt de spanning weg en Gel blijft steeds zichzelf. Behalve bij de imitaties van bekende pianospelers door Van Veen die wel erg aan de trucjes van Hans Liberg doen denken. De rest van het programma is van een droogkomische doelbewuste lulligheid. Zoals de grap na de eerste vijf minuten van het half uur dat Gel is toebedeeld: "We hobbelen alweer een beetje naar de laatste 25 minuten van ons programma, mensen." Voeg daarbij prachtige samenzang en ijzersterk, swingend pianospel en het is duidelijk dat Gel hoge ogen gaat gooien in deze editie van het kleinkunstfestival. Het programma Ach... van Peter van den Berg was gisteravond de zwakste schakel. Van den Berg roert succesvol in kwesties als depressies, euthanasie en mislukkingen, maar wordt nergens echt grappig. Het publiek wordt in zwartgalligheid ondergedompeld maar wacht tevergeefs op de bevrijdende lach. Van den Berg bouwt spanning op maar doet er vervolgens niets mee, je wacht tevergeefs op een ontlading. In plaats daarvan word je alleen meegesleept in de depressie. © De Gelderlander Reacties: redactie@gelderlander.nl Holland Casino PodiumprijsUit Het Gemeente Nieuws Jrg 1 Nr 13 Week 47NIJMEGEN - In het Steiger Theater worden de drie voorronden van de Holland Casino Podiumprijs gehouden. De eerste drie cabareteske acts waren 7 november in de arena te bewonderen. De jury mag appels met peren met kiwi's vergelijken. Als eerste trad Peter van den Berg uit Nijmegen voor het voetlicht. Hij speelt niet direct op de lach, maar zapt zinloos door de overdaad van het psychische geweld van hedendaagse relaties en de leegheid, die de verwende moderne mens geniet. Hij weerspiegelt het ik-tijdperk waarin de mens niet langer een sociaal dier is, maar een egocentrisch beest. Dat doet hij zeer theatraal met verve. Hij weet spanning op te roepen een lach, een zweetdruppel en een traan. Als tweede staat Paul 'Soldaat' Smit onverschrokken aan het front. Jong, maar zeer bezonnen weet hij als een volwassen cabaretier de zaal al associërend mee te slepen in het lachwekkend levensverhaal van soldaat Smit Moeiteloos weet hij de zaak vreselijk aan het lachen te krijgen. Daar heeft hij wel veel moeite voor gedaan, want hij staat als een gefundeerd huis, beweegt als een geoefend atleet en werkt als een paard. Energiek sleurt hij de toeschouwer mee op de reis door zijn geest, op zoek naar de zin van zijn persoonlijke bestaan. Zijn kwetsbaarheid maken van 'soldaat' Smit een positief mens. Zijn korte krachtige act en zeker spel dwingen respect af. Als laatste speelde het duo 'Gel' - altijd op zoek naar haar - Marcel Beekman en Daniël Veen. Mooie samenzang met prachtig pianospel van Daniël Veen. Gitarist Marcel Beekman was de aangever met weinig spel in zijn rol als gortdroog type. De ogenschijnlijk kwetsbare jongeling Daniël Veen was in die rol met zijn zeer gevoelige vingers en lichte grappen bijna hartver-overend. Samen waren zij lekker om te lachen en horen zuigen, echter niet vernieuwend. De smaakpapillen van de jury krijgen het zwaar bij zo'n goedgesorteerde fruitschaal. | |
|
15 november 2002
Tweede ronde ontbeert talentenVoorstelling: tweede voorronde Holland Casino Podiumprijs met Michiel Peereboom, Jur den Breejen en Roel VerburgGezien: 14 november 2002 in het Steigertheater. Derde vooronde in hetzelfde theater op 28 november. Finale in De Lindenberg op 17 januari 2003. | |
Door PETER DEURLOO Geen hoogvliegers in deze tweede voorronde van de Holland Casino Podiumprijs. Openingsact Michiel Peereboom speelt heel naturel en met subtiele humor en zet daarmee het sterkste halfuur neer. Veel onverwachte wendingen en omkeringen. "Wordt de maatschappij steeds individualistischer? Nee, want mijn vriend wordt altijd door een groep in elkaar geslagen." Of de herinnering aan ouders die sterk pro-fiets en anti-auto waren: "Als ik tot mijn 25e geen auto had gereden, mocht ik een jaar lang gratis roken." Peereboom sluit af met een weemoedig lied over hoe hij als klein kind bang was voor enge beesten in het donker en nu voor grote woorden, "want daar komen grote daden van." Toch weet Peereboom niet te overtuigen. Zijn programma kabbelt te veel voort, dramatische spanning ontbreekt. Die dramatische spanning is er wel bij Nijmegenaar Jur den Breejen. Dat hoeft niet te bevreemden want Den Breejen is een theaterman. Hij zet op een overtuigende wijze de materiaalman Teun Lakenveld van voetbalclub DOS neer. Maar een half uur Lakenveld is echt te lang. In het begin is zijn act meeslepend in het neerzetten van de houtje-touwtje knulligheid van een amateurclub en zijn theezettende materiaalman. Maar na tien minuten ga je je afvragen wanneer de volgende sketch begint. Die is er echter niet. Den Breejen is een goede theaterman, maar je moet wel een heel grote zijn om in een sketch van een half uur het publiek vast te houden. Roel Verburg volgt precies de omgekeerde methode. Hij rijgt typetje aan typetje en laat de onderwerpen over elkaar buitelen waarbij dronkenschap en het dumpen van vriendinnen terugkerende thema's vormen. "Soms denk ik dat ik vreemdga, maar dan blijkt dat jij het bent." Even wisselend als de vormen die hij kiest, is het niveau van het programma. Een mooie dronken Tom Waits-imitatie, wordt gevolgd door een totaal misplaatst lied over iemand die zichzelf toetakelt. "Als ik me niet lekker voel, snij ik in mijn arm." Dat is shockeren om te shockeren, niet functioneel en ook niet grappig. Verburg heeft genoeg goed materiaal om een kwartier mee te vullen. Het andere kwartier kan beter tussen de schuifdeuren blijven. Recensie 1e ronde | |
29 november 2002
Overtuigende sets in laatste cabaretrondeVoorstelling: Derde voorronde Holland Casino Podiumprijs met Schering en Inslag, Miel Verstappen en Daan de Bruijn.Gezien: 28 november 2002. Finale: 17 januari 2003 in De Lindenberg. | |
Door PETER DEURLOO De voorrondes van de Holland Casino Podium Prijs hadden een grillig verloop. De eerste en derde geslaagd, de tweede zeer matig. Het eerste en beste optreden van de derde voorronde van gisteravond was dat van het viertal Schering en Inslag. Snel, origineel, fysiek sterk, emotioneel treffend en muzikaal. Een programma dat het meest af was van alles wat in de voorrondes van 2002 is vertoond. Het kent een soepele loop zonder gelikt of saai te worden en prima muzikale accenten van Jasper Rebel op zowel piano, saxofoon als basgitaar. Joris, die dingen ziet en hoort die er niet zijn, is de rode draad in het programma. Niet te nadrukkelijk maar op een Freek de Jonge-achtige manier door de voorstelling geweven. Het mooiste is nog wel dat aan het eind blijkt dat de rare stoet aan types en wendingen zich eigenlijk in Joris' hoofd heeft afgespeeld. Goede tweede deze avond was Nijmegenaar Miel Verstappen. Al was het begin van zijn optreden ronduit zwak. Verstappen is niet de man van het grote theatrale gebaar. Als hij kwaad wordt, zie je een Miel die speelt dat hij kwaad is. Verstappen is meer iemand van het verhaal doorspekt met subtiele grappen. Zijn thema is de duidelijkheid van zijn jeugd in het dorp Arcen en de onoverzichtelijkheid van zijn leven nu. Hij is op zijn best als hij naturel speelt en vertelt over zijn moeder die lid is van de slagzinnenclub in het dorp. Zij bedenkt de zin: 'Ik ben blij met het azc, want ik wil een neger op de thee'. Nijmegenaar Daan de Bruijn was hekkesluiter, ook wat zijn programma betreft. Te weinig lijn, te veel wisselingen in kwaliteit en tempo. Een prachtige sketch over een Nimweegse volkswijk en een fabuleuze ontspoorde smartlap over seks moeten het opnemen tegen een flauwe quiz over normen en waarden die het tempo geheel uit de voorstelling haalt. In tegenstelling tot Verstappen begint De Bruijn sterk maar wordt zijn programma naar het einde toe steeds zwakker. | |
20 januari 2003
Als er een hoge bal komt moet je koppenVoorstelling: De finale van de Holland Casino Podiumprijs, Nijmegen.Gezien: Gezien: vrijdagavond 17 januari 2003, De Lindenberg. |
Door DORINE STEENBERGEN Met cabaret is het als met wijn. Die moet rijpen. Dus als je als beginnend cabaretduo van deskundigen te horen krijgt dat het vlees- en bloedgehalte van je voorstelling wel wat hoger mag, dan ga je daar achter elkaar mee aan de slag. Het duo Gel, bestaande uit Daniël van Veen (Breda) en Marcel Beekman (Amstelveen), liet vrijdagavond in een bomvolle Lindenberg in Nijmegen zien dat het zijn lesje opperbest had geleerd en sleepte de Holland Casino Podium Prijs, 1130 euro groot, in de wacht. Tevens kreeg het de Publieksprijs, goed voor 340 euro. Tussen de voorrondes en deze finale was het tweetal in de leer gegaan bij cabaretregisseur Margot Ros. Met als verrassend resultaat dat er nu ineens twee volwaardige cabaretiers op het podium stonden in plaats van alleen Marcel Beekman, begeleid op vleugel door Daniël van Veen. Het leuke van hun voorstelling, Altijd op zoek naar haar, kon daarmee verdubbeld worden. Want alleen al de woordgrapjes die de twee elkaar en de zaal toekaatsten, waren goed voor ouderwetse buikkramp. Wat te denken van de overpeinzing dat 'een bolletjesslikker hoe dan ook geen bange poeperd is'. Of de sippe vaststelling 'ze kijkt naar mijn penis, alsof het er geen-is'. En ook de absurdistische oneliner 'je bent pas echt goedgemutst als er een naakte vrouw op je hoofd zit' ging door als humor van de bovenste plank. "Gel heeft de scherpe kritiek van de jury op het programma van de voorronde opgepakt", loofde dan ook juryvoorzitter Joos van Dooremalen die de winnaars het stempel 'duo met potentie' opplakte. De twee andere finalisten, Jur den Breejen uit Nijmegen en Michiel Peereboom (Den Haag) waren eveneens zichtbaar in de leer geweest bij Margot Ros. Daardoor had Peereboom enkele actuele verkiezingsitempjes in zijn conference gestopt. IJzersterk - want delicaat, maar nergens grof - is zijn 'verkrachtingsscène in het park'. Daarin speelt hij een doodsbange man die in zijn wanhopige drang om de vrouw die in het donker opduikt gerust te stellen, juist alles finaal verkeerd doet. Maar over het algemeen is zijn voorstelling Schorser te hoog gegrepen: je moet als beginnend cabaretier wel van heel goede huize komen om een conférence neer te zetten zonder de schijn te wekken te willen lijken op een van de bekende grootheden. En wat ook stoort is dat zo'n jonge kerel het herhaaldelijk heeft over 'mijn vrouw dit, mijn vrouw dat' want niet doorleefd en dus ongeloofwaardig. Jur den Breejen is als Teun de materiaalman van voetbalclub Door Ontspanning Sterk, een zalig typetje om helemaal in op te gaan. 'Jongens let op, als er een hoge bal komt, dan moet je koppen'. Bijna zo'n type man dat je als vrouw na afloop van de degradatie van zijn club in je armen sluit en laat uithuilen. Bijna, wat Jur den Breejen kon Teun, en ook het typetje van Tante Annie dat hij er als uitkomst van de workshop bij had gemaakt, nét niet helemaal waarmaken. De voorzet was er steeds, maar de bal vloog niet in het doel. Zie ook: www.gelsite.nl
© De Gelderlander Reacties: redactie@gelderlander.nl Holland Casino Cabaret Prijs prachtprogrammaGel wint massasprint met vette lachUit Het Gemeente Nieuws Jrg 2 Week 5 2003NIJMEGEN - De finale van de Holland Casino Cabaret Prijs heeft een mooie gevarieerde avond lol opgeleverd in cultureel centrum De Lindenberg. Michiel Peereboom, Jur den Breejen en het duo Gel werkten hard op het podium en het prettige publiek genoot van een avondje niet te moeilijk entertainment.
Doe maar zo
Gel
De Jury
|
