  | |
| |
|
9 november 2001
Keus tussen goedgebekt, intiem of theatraal
Voorstelling: Eerste voorronde van de Holland Casino Podiumprijs in het Steigertheater Nijmegen, met Joep de Bont, Kleine Krokodil en Nathalie Baartman. | |
Door PETER DEURLOO Acda en De Munnik met piano en viool. Zo klinken de studenten Roemer van der Steeg en Daniël Vecht die samen het kleinkunstduo Kleine Krokodil vormen. Ze hebben die magie van een muzikaal duo dat elkaar aanvoelt. Pakkende melodieën, een springerige en soms swingende piano. Lekker in het gehoor liggende teksten. Publiekslievelingen in wording, met als extraatje die viool van Daniël, een instrument dat je niet zo vaak hoort in het cabaret. Volle zalen lijken niet ver weg. Maar daarmee is ook meteen de makke van Kleine Krokodil geschetst. Scherpe kantjes ontbreken bijna helemaal. Het ligt allemaal wel erg lekker in het gehoor en je hoort Acda en De Munnik bijna meedoen vanuit de coulissen. Concurrent Joep de Bont heeft die scherpe kantjes, dat ongepolijste wat meer. Zijn act heeft een traditionele opbouw, vernieuwend is het niet wat hij doet. Wel degelijk. Hij vertelt een verhaal met zijwegen en zwenkt in zijn liedjes van vilein en banaal naar ontroerend. Na een moeizaam begin, zijn het vooral de liedjes die beklijven. De verbindende teksten zijn over het algemeen niet sterk. De liedjes des te meer. Zoals Blij Vlees, ook de titel van zijn programma. Over hormonenvrij vlees. "We eten alleen nog vlees dat zich vrijwillig bij de slager heeft gemeld", sneert hij. En over de vriendin die hem heeft verlaten en zijn huishouden dat veslonst: "De schimmel op de worst kijkt me met groene ogen aan. Ook jij had groene ogen." De Bont excelleert echter in intieme warme songs over zijn dochtertje of een verloren liefde. Mooi, maar wel wat oubollig. Het meest eigen in stijl is Nathalie Baartman die deze avond het spits afbijt. Deze dramatherapeute is een sterke theaterpersoonlijkheid met een grote uitstraling. Helaas mist haar programma inhoudelijk die uitstraling. Er zijn weinig grappen die je bijblijven en net als ze op stoom komt, stokt de cadans weer. Naar het eind toe wordt haar voorstelling sterker. Met name in het hilarische verhaal over hoe haar ouders haar hebben verwekt, haar 'conceptiemoment'. "Toen ben ik gemaakt, puur uit verveling. Maar zoveel kindjes in Afrika hebben helemaal geen conceptiemoment gehad." Waarna helaas weer een flauw verhaal over haar hekel aan zwemmen volgt. | |
|
23 november 2001
Een stevige tante, een gevoelsman en een grootgrutter in grappen
Voorstelling: Tweede voorronde van de Holland Casino Podiumprijs in het Steigertheater Nijmegen, met Renee van Bavel, Sandesh Krot en Philip Walkate. | |
Door PETER DEURLOO NIJMEGEN - Een geweldige stem die schalt en ronkt over een springerige piano. Met hilarische sketches en soms kippenvel. Dat bracht Renee van Bavel gisteravond op de vloer tijdens de tweede voorronde van de Holland Casino Podiumprijs. Een programma dat zo stevig stond als een huis. Je zou bijna vergeten dat Van Bavel pas de twintig is gepasseerd. Het openingsnummer Mama weet hoe het moet over de moeder die het recept denkt te weten voor het leven van haar dochter spat de zaal in. Wat volgt is niet vernieuwend, maar wel raak. Van Bavel leidt het publiek door een caleidoscoop van emoties. Van een puberend schoolmeisje met een Limburgs accent - 'Ik sta kei voor schut' - tot weemoedige liedjes. Met de oude schoolvriendin die van een rebel verandert in de moeder met twee kinderen en een Aldi-boodschappentas als rode draad. En met als klapper het verhaal van de ontgroening van een simpel wicht die eindigt in een groepsverkrachting. Aan het eind een muisstille zaal die zich schaamt te hebben gelachen. Dan heb je het goed gedaan. De overgang naar nummer twee, Sandesh Krot, is een heel scherpe. De 45-jarige Krot heeft een programma dat een en al gevoel is. Met heel naturel gebrachte stukken vertelling en impressionistische gedichten op muziek. Een vreemde eend in de bijt die eerder past in het programma van literatuurfestival De Wintertuin. Hij zegt van zichzelf dat hij anti-zap is. Maar hij trekt dat streven wel erg ver door. In lange liederen vol dichterlijke wendingen; te lang om de spanning vast te houden. Introspectief en heel persoonlijk, dat wel. Aansprekende beelden die je bijblijven, ontbreken echter. Als podiumact mist Krot zijn doel. Zijn liederen staan ook op cd. Teksten als 'elk geluid dat me niet wil ontwijken, vormt de omlijsting van de stilte hier', komen beter tot hun recht als je die cd thuis draait, 's avonds laat bij een knappend haardvuur. Wel één en al theater is de slotact van deze avond, Philip Walkate. Hij is de man van de gulle lach, van een constante stroom van vette oneliners en woordgrappen. Hij is snel, heeft een prachtige mimiek en speelt met zijn publiek. Soms maakt hij het zich erg gemakkelijk, bijvoorbeeld in de te lange sketch over wat in is en wat uit. "De Smart is uit, de invalidenwagen is in." Maar al die andere absurditeiten die in hoog tempo de revue passeren, compenseren dat soort zwakke momenten. Hilarisch is de sketch over de vrouw van 33 die zich de 'regisseuse van mijn eigen leven noemt' maar die eenzaam en alleen achterblijft. Of de man die op verveelde toon over zijn reis naar Afrika vertelt. "Ze hebben van die witte tanden. Ik weet niet hoe ze het doen." Zie ook: Verslag 1e ronde | |
19 januari 2002
Philip Walkate terechte winnaar cabaretprijsGezien: Finale Holland Casino Podiumprijs, donderdag in De Lindenberg. |
Door PETER DEURLOO NIJMEGEN - Waren het zenuwen? Of misten ze de intimiteit van het kleine Steigertheater waar de voorrondes van de Nijmeegse cabaretprijs werden gehouden? Wat het ook was, alle drie de finalisten die gisteravond streden om de Holland Casino Podium Prijs zetten een zwakkere presentatie neer op het grote podium van De Lindenberg dan tijdens hun vuurdoop. Terwijl de cabaretiers juist anderhalve maand of langer de tijd hadden gekregen om hun programma nog bij te schaven, scherper te maken en aan te passen aan een grotere zaal. De act Luister van Kleine Krokodil (Roemer van der Steeg en Daniël Vecht) had in het Steigertheater meer vaart. Weliswaar zaten er gisteravond twee nieuwe liedjes in, maar die bleken geen verbetering. Ze voegden geen scherpte toe aan het wat lieve programma maar maakten deze Acda en de Munnik-epigonen nog knuffelbaarder. En aan de zwakke verbindende teksten tussen de liedjes had het duo al helemaal niets gedaan. De jury roemde de muzikaliteit van de twee, maar legde ook de vinger op de zere plek: Kleine Krokodil toont te weinig lef en het duo zou de tegenstelling tussen de slome Roemer en de getapte jongen Daniël meer moeten uitbuiten. Toch zat Kleine Krokodil maar een handjevol stemmen af van de publieksprijs (340 euro/750 gulden) die ging naar Renee van Bavel. Deze 20-jarige had het overdonderende begin van haar programma Renee vreemd genoeg veranderd. Ze kwam nu maar traag op gang en het duurde te lang voordat het krachtige lied Mama weet hoe het moet voorbijkwam. Ook in de rest van de show liet ze de spanning soms glippen. Conclusie van de jury: Van Bavel is veelbelovend maar moet werken aan een betere timing. En na haar zeer sterke sketch over een ontgroening die eindigt in een groepsverkrachting zou een adempauze hebben gepast in plaats van de harde overgang naar een heel vrolijk typetje. Philip Walkate won de juryprijs. De jurykeuze voor Walkate was een terechte. Zijn programma Alweer een dag was het meest afgewogen en volwassen en humoristisch van de drie. Met sterke, serieuze maar ook zeer komische liedjes en pakkende sketches en typetjes. Hij had nauwelijks iets aan zijn act veranderd, maar hij miste duidelijk de intimiteit van het Steigertheater. Daar speelde hij met het publiek en dat lukte slecht in De Lindenberg. Maar als één van je sketches een quiz is met de mensen in de zaal als kandidaten, wordt het natuurlijk wel moeilijk. Ook Walkates show verloor daardoor aan snelheid, maar Alweer een dag bleek sterk genoeg om overeind te blijven. Dat vond ook de jury die hem de Podiumprijs (3.400 euro/7.500 gulden) toekende. Zij roemde zijn humor, woordgrappen en scherpte en noemde zijn show duidelijk van deze tijd. "Een pure cabaretier met belofte voor de toekomst", vond de jury. Zie ook: Verslag 1e voorronde Verslag 2e voorronde © De Gelderlander Reacties: redactie@gelderlander.nl
|
