Het Witte Vuur

NB De gegevens van deze groep worden wegens opheffing of vertrek naar elders niet meer bijgehouden. De hier vermelde adresgegevens etc. kunnen sterk verouderd zijn

Foto: Gerard Verschooten

'Witte Vuur ten onder aan eigen succes' - De Gelderlander 16-09-2003
Het Witte Vuur stopt ermee - De Gelderlander 15-09-2003
Recensie Trekhaak - De Gelderlander 19-07-2001
Het publiek mag in de Lancia zitten - De Gelderlander 14-07-2001
Witte Vuur wijkt wegens geluidhinder uit naar Lux - De Brug 04-07-2001
Voorstelling Witte Vuur is te luid - De Brug 27-06-2001
Wintertuin, Witte Vuur en personeel LUX naar Lindenberg - De Gelderlander 15-02-2001
Persbericht Trekhaak - februari 2001
Het Witte Vuur en Wintertuin op straat - De Gelderlander 13-01-2001
Recensie Terminal - De Gelderlander 18-08-2000
Voorbeschouwing Terminal - De Brug 09-08-2000
Recensie van Moving Networks De Gelderlander 10-07-2000
Witte Vuur blij met subsidieadvies - De Gelderlander 17-05-2000
Nieuwe theater-party van Het Witte Vuur - De Gelderlander 03-03-2000
Een ton en een theatertje voor Witte Vuur - De Gelderlander 12-05-1999
Theatergroep Het Witte Vuur speelt tijdens houseparty KU-Nieuws 30-05-1997

2003

'Witte Vuur ten onder aan eigen succes'

Door onze kunstredactie
NIJMEGEN - De Nijmeegse multimediatheatergroep Het Witte Vuur, die per 1 oktober stopt, is ten onder gegaan aan het eigen succes. Dat zegt Gerie ten Cate, voorzitter van de Stichting Het Witte Vuur.
In de jaren negentig van de vorige eeuw stonden de Nijmeegse theatermakers bekend om spraakmakende projecten op het grensvlak van toneel, film en housemuziek. De kwaliteit van de voorstellingen leidde drie jaar geleden tot de toekenning van een jaarlijkse rijkssubsidie van 200.000 gulden. (90.000 euro) in het kader van de Cultuurnota 2001-2004.
Hier begonnen echter ook de problemen, zegt Ten Cate. "Het Witte Vuur moest hoognodig geprofessionaliseerd worden. Tot dan was het een vrijwilligersorgansiatie, met tal van zeer gemotiveerde mensen. Maar zo'n club is niet opgewassen tegen de verplichtingen en de druk die zo'n subsidie met zich brengt."
Een van de grootste knelpunten was het teruglopende aantal voorstellingen, waardoor ook de inkomsten ver achterbleven bij de prognoses. Nadat het bestuur een overlevingsplan had opgesteld en laten goedkeuren door het ministerie van OCW, werd de verdere reorganisatie van Het Witte Vuur ter hand genomen. Na verloop van tijd moest Ten Cate concluderen dat het niet zou lukken. "Een aantal mensen wilde toch niet in de nieuwe opzet gaan werken. Dan houdt het op."
Het bestuur restte niet anders dan de Stichting te liquideren. "Doodzonde", zegt Ten Cate. "Het lag zeker niet aan het artistieke niveau. Er waren nog plannen en ideeën genoeg. Maar het werd te groot voor de manier van werken waar men in eerste instantie voor gekozen had. In feite is Het Witte Vuur dus gestruikeld over zijn eigen succes."

Het Witte Vuur stopt ermee

Door onze kunstredactie
NIJMEGEN - De Nijmeegse multimedia/theatergroep Het Witte Vuur staakt per l oktober 2003 al haar activiteiten. Het bestuur van de stichting heeft bekend gemaakt dat het ge­zelschap niet langer kan voldoen aan de voorwaarden 'die voortvloeien uit de subsidieovereenkomst met het minis­terie van OCW en overige subsidiënten'. Volgens het be­stuur verkeert de stichting 'in crisis' en is een reorganisa­tiepoging op niets uitgelopen. In 2000 adviseerde de Raad voor Cultuur staatssecretaris Van der Ploeg het Nijmeegse gezelschap een jaarlijkse subsidie van 200.000 gulden toe te kennen.

2001

Het publiek mag in de Lancia zitten

Uit de Gelderlander Online van 14 juli 2001

Door JAAP BAK
NIJMEGEN - Het heet technotheater. Een nieuwe theatervorm waarin van alles gebeurt. Niet alleen op het podium, ook in het publiek. Muziek, dj's, theater, video en een dance-party. Allemaal gelijktijdig. Kortom: Trekhaak, feest dus.
De nieuwste voorstelling van Theatergroep Het Witte Vuur had eigenlijk Opel Ascona moeten heten. "Maar dat mocht niet van de Opel. Toen hebben we maar voor Trekhaak gekozen. Ook mooi", vindt regisseur en filmmaker Marcel van Brakel.
De nieuwste theaterproductie van Het Witte Vuur heeft gekozen voor de auto, het statussymbool bij uitstek, als centraal thema. Als metafoor op de samenleving.
De vijf acteurs spelen een viertal stukken in Trekhaak. Vier heel verschillende stukken op verschillende podia. Een daarvan is een echte auto, een vuurrode Italiaanse Lancia.
Die Lancia vormt het decor voor het stuk Talk to me. In de auto kunnen per keer drie mensen uit het publiek zitten terwijl een acteur een solo opvoert.
Van Brakel: "Dat gebeurt een paar keer per avond of zoveel keer als het publiek zin heeft om in de auto te kruipen. Het is natuurlijk heel confronterend theater. Je zit bijna boven op de acteur die iets vertelt. Heel spannend."
De voorstelling kan het beste omschreven worden als een grote danceparty, met theater, waarbij video is te zien en dj's voor de muziek zorgen. Er worden vier voorstellingen gegeven in het Nijmeegse theater LUX, waarbij iedere avond een andere dj voor de muziek zorgt. "Daardoor zal iedere avond ook weer anders worden. Je kunt dan ook elke keer komen, want je ziet telkens weer iets anders in de voorstelling", beloven Van Brakel en projectleider Michèle Bouwmans.
Het mooie van deze productie: je hoeft niet te kijken. "Als mensen alleen willen dansen, dan kan dat. Het publiek mag praten, een drankje halen, naar de video's kijken die op twee schermen worden vertoond of naar de vier minivoorstellingen."
Het technotheater van Het Witte Vuur is zo samengesteld dat het aansluit bij de hedendaagse zap-cultuur. Marcel van Brakel: "Je kunt van het ene stuk naar het andere omschakelen. Alles gebeurt gelijktijdig in één zaal. Het lijkt op een performance, maar dat is het niet. Het is veel meer totaaltheater waarin multimedia-elementen zijn gestopt. Het is opgebouwd in delen. Alle delen in de voorstelling kun je ook afzonderlijk zien, zonder dat je daarmee de productie geweld aan doet."
De vier versnellingen van Trekhaak:
-Don't Fuck with the car. Hierin wordt de invloed uitgebeeld die een nieuwe auto heeft op de relatie tussen een gescheiden man en zijn zoon.
In Coureur zonder handen groeit een gehandicapte jongen (zonder handen) uit tot raceheld
Talk to me toont de auto als microkosmos waarin een intieme een-op-een-confrontatie plaats heeft tussen publiek en spelers in de auto.
In Echt staal van Lady Di probeert een louche autoverkoper stukken te verkopen van beroemde autowrakken, zoals van de auto's waarin James Dean, Lady Diana en Aerton Senna zijn omgekomen. Gegarandeerd authentiek en voor een prikkie.
"Het voordeel van onze voorstelling is dat er heel weinig wordt gesproken. Het zijn beelden die we laten zien, die worden gecombineerd met de muziek van de dj's, met de videobeelden op de schermen. Die video's vormen weer associaties met de voorstellingen op de vier verschillende podia", leggen Van Brakel en Bouwmans uit.
En Marcel van Brakel: "Trekhaak is samengesteld zoals een dj zijn muziek aan elkaar sampelt of een filmmaker beelden aan elkaar plakt."

Trekhaak. Theater LUX op 17 juli met dj Lady Aïda en Pure, 18 juli met Stefan Robbers (Acid Junkies) en Estroe, 19 juli met Perry& Michel (Strictly Techno) en 20 juli met Bass Galore. Alle voorstellingen beginnen om 22.00 uur. Daarna vertrekt Het Witte Vuur naar Amsterdam voor een uitvoering in het Over 't IJ-festival op zaterdag 21 juli.

Witte Vuur wijkt wegens geluidhinder uit naar Lux

Uit De Brug Online 4 juli 2001

Van onze redactie
NIJMEGEN - Theatergroep Het Witte Vuur moet met haar theatervoorstelling `Trekhaak` uitwijken naar Lux. Uit akoestisch onderzoek is gebleken dat het geplande optreden in de Lindenberg tijdens de Vierdaagsefeesten de geluidsnormen overschrijdt die voor die omgeving gelden. Naar verluidt zouden maatregelen om die hinder tegen te gaan 100.000 gulden kosten.
Met de technotheatervoorstelling `trekhaak` brengt Het Witte Vuur een eigentijdse ode aan de auto. Het drie uur durende zapfeest met deejays, theater, film en party vindt tijdens de Vierdaagsefeesten vier keer plaats in Lux. Van dinsdag 17 tot en met vrijdag 20 juli geven deejays als Lady Aïda, Stefan Robbers (Acid Junkies), Estroe en Bass Galore ieder hun eigen draai aan `Trekhaak`.
De voorstelling kent vier elementen. In `Don`t fuck with the car` gaat het over de invloed van een nieuwe auto op de relatie tussen een gescheiden man en zijn zoon. Door zichzelf zo hard als staal te maken, groeit een jongen zonder handen uit tot een zonderlinge raceheld in `Coureur zonder handen`.
`Talk to me` vertelt het verhaal over de auto als microkosmos: een intieme en ontwapenende één-op-éénconfrontatie tussen publiek en acteur. In `Echt staal van Lady Di` probeert een louche autoverkoper beroemde autowrakken aan de man te brengen. De autoresten van James Dean, Lady Di en Aerton Senna komen voorbij.

Voorstelling Witte Vuur is te luid

Uit de Brug Online van 27 juni 2001

Van onze redactie
NIJMEGEN - De première van de nieuwste voorstelling van Het Witte Vuur tijdens de Vierdaagsefeesten loopt het risico verboden te worden. De voorstelling, die bol staat van technomuziek, overschrijdt de geluidsnormen zoals die voor optredens in De Lindenberg gelden. De theatergroep zoekt naarstig naar een oplossing.
Simpelweg de volumeknop een stukje dichtdraaien is er niet bij, legt woordvoerder Stefan van der Heijden uit: "Moderne dance moet je voelen: je moet de beat in je buik heen en weer voelen gaan."
Dus is Het Witte Vuur op zoek naar "de grens waarop een optimale party neergezet kan worden maar ook rekening gehouden wordt met de geluidsnormen en de omwonenden," aldus Van der Heijden. Er is de theatergroep heel wat aan gelegen dat de voorstelling doorgaat, want het decor is al grotendeels opgebouwd.
Na de première in Nijmegen trekt Het Witte Vuur, de enige theatergroep in Nijmegen met rijkssubsidie, het land in. Ook gaat ze in België toeren.

Trekhaak

TREKHAAK

2000

Première Witte Vuur op Armada

"De tijd van theater met een housemuziekje eronder is voorbij"

Door Tamara Doves

Foto: Edwin Stoffer

NIJMEGEN - In een wereld waar evenveel ongeschreven als geschreven regels bestaan, is theatergroep het Witte Vuur een vreemde eend in de bijt. Met voorstellingen die op zijn minst onorthodox zijn, veroveren ze de Nederlandse schouwburgen en het clubcircuit. Op de grens tussen kroonluchter en sfeerpeer, pluche en partypakje zoeken ze naar de balans tussen humor en geweld, kunst en pulp, ontregeling en ontroering. De voorstelling `Terminal` staat van 16 tot en met 20 augustus op het Armada festival in Nijmegen.
De voorstelling speelt zich af in een enorme overdekte duwbak, waar het publiek getuige is van een vliegreis naar Toronto. Midden in de nacht maakt het vliegtuig onverwacht een tussenlanding, waardoor de passagiers vast komen te zitten in de terminal van een luchthaven. Zonder het te beseffen, blijken de passagiers slachtoffer te zijn geworden van een vliegtuigcrash. Opvallend genoeg begint het stuk op het moment van de dood. Regisseur Wim Segeren: "Het is natuurlijk vreemd om met het einde te beginnen, maar het gaat niet aleen om het neergestorte vliegtuig. Het gaat om het proces dat daarop volgt, het moment van loslaten. Het overkomt je en wat dan?"
Multimediale voorstelling
De voorstelling is een combinatie van verschillende kunstdisciplines, waaronder muziek. Een combinatie die in het verleden door andere groepen ook regelmatig is toegepast. Volgens Wim Segeren is van een herhalingsoefening geen sprake: "De tijd van theater met een housemuziekje eronder is wat mij betreft voorgoed voorbij. Op zoek gaan naar het hopla-met-de-beentjes-omhoog-gevoel is er voor het Witte Vuur niet bij. We maken geen theater met house, we maken een multimediale voorstelling waarin alle elementen een even belangrijke rol spelen. Dans, theater, muziek en film staan op gelijkwaardig niveau. Door gebruik te maken van alle kunstdisciplines die er zijn kun je eindeloos variëren."
Symfonie-orkest
De theateropstelling van Terminal is klassiek. Dat in tegenstelling tot de laatste voorstelling van het Witte Vuur `Moving Networks`, waarbij de toneelspelers verspreid door de zaal hun act opvoerden. De groep speelt nu weer in een frontale opstelling. Segeren: "Toch blijft de vrijheid van het publiek bij ons toch een stuk groter, minder stijf. Als je binnenloopt en eerst een pilsje wil pakken is dat prima, als je wil zitten of dansen ook. De voorstelling zit zo in elkaar dat de momenten waar absolute concentratie van het publiek vereist is, duidelijk afgebakend zijn."
Componist Stefan Robbers speelt een belangrijke rol bij het aangeven van die grenzen. Hoewel het grote publiek hem vooral kent van de Acid Junkies is hij al sinds 1990 actief als producer, componist en remixer. Naast zijn eigen naam luistert hij ook naar de namen Florence, Terrace en Sierra Romeo. Ook mag hij zich sinds 1992 eigenaar noemen van het Eevo Lute label dat internationaal bekend staat om de compromisloze en sferische releases.
Interactie met acteurs
Voor `Terminal` produceerde hij composities die beurtelings dans- en luistergericht zijn. Robbers: "Voor deze voorstelling werk ik met complete nummers, uitgewerkte arrangemententen die van belang zijn voor de interactie met de acteurs." Projecten als deze zijn geen onbekend terrein voor de Eindhovenaar. Eerder werkte hij samen met dichter Serge van Duynhoven, een symfonie-orkest en het Japanse kunstcollectief Ambient Web. Toch beschouwt hij `Terminal` wel degelijk als een uitdaging: "Het is voor het eerst dat ik zo op theater toegespitst ben. De andere projecten waren vooral muziekgericht. Het werken met acteurs geeft een andere dimensie aan het begrip componeren, het is veel visueler. Het componeren op zichzelf is niet moeilijk, maar het vinden van een balans tussen acteren en componeren wel, dat kan alleen maar als iedereen goed begrijpt waar de ander mee bezig is. Zonder die samenwerking kun je ook niet spreken van totaaltheater."
Informatie

De voorstelling `Terminal` is na de Armada nog te zien op het Noorderzon Festival in Groningen (23 en 24 augustus), in De Effenaar in Eidnhoven (2 september), De schouwburg in Arnhem (20 oktober) en Doornroosje (27 oktober).

Nieuwe theater-party van Het Witte Vuur

Uit de Gelderlander van 3 maart 2000

NIJMEGEN - Het Nijmeegse theatergezelschap Het Witte Vuur werkt aan een nieuwe voorstelling getiteld Terminal, die in première zal gaan tijdens het Armadafestival in augustus.
Het Witte Vuur richt zich met name op een jong, nieuw theaterpubliek. De groep presenteert met Terminal een combinatie van theater en houseparty. Net als het voorgaande stuk Moving Networks, dat in Doornroosje gehouden werd, belooft ook Terminal een 'totaalervaring' te worden waarbij muziek, tekst en videobeelden live op elkaar reageren. Decor van de nieuwe, surrealistisch aandoende voorstelling wordt de terminal van een luchthaven, waar vijf passagiers onverwacht stranden. De muziek voor Terminal wordt geschreven door Stefan Robbers van de formatie Acid Junkies. Het Witte Vuur krijgt voor de nieuwe voorstelling in totaal 130.000 gulden van kunstfondsen en provincie.

Recensie Terminal - De Gelderlander 18-08-2000

1999

Een ton en een theatertje voor Witte Vuur

Uit de Gelderlander van 12 mei 1999

Een zak geld en een eigen podiumpje. Het staat bij elke theatergroep bovenaan het verlanglijstje. De Nijmeegse groep Het Witte Vuur mag zich binnenkort over beide verheugen.

Door Hans Walraven
Het Fonds voor de Podiumkunsten heeft onlangs bekend gemaakt de twee komende theaterprojecten van Het Witte Vuur met 110.000 gulden subsidie te ondersteunen. En de Nijmeegse groep kan over niet al te lange tijd een eigen werk- en voorstellingsruimte betrekken aan het Julianaplein in de stad, naast het tijdelijke onderkomen van Cinemariënburg.
"Beschouw het maar als onze nieuwe start", zegt artistiek leider Wim Segeren tevreden. Eind jaren tachtig begon Segeren, afgestudeerd aan de Toneelschool in Amsterdam, in Nijmegen een amateurtheatergroep. Het Witte Vuur onderscheidde zich al snel met onorthodoxe voorstellingen in een gestileerde speelstijl, waarin humor en ontregeling vaak een belangrijke rol speelden.
De waardering bleef niet uit. In 1992 won de groep het Nijmeegse Amateur Theaterfestival, twee jaar later het Toernooi der Lage Landen.
Vorig jaar bracht Het Witte Vuur Eye Popper Party op de planken, een project waarmee de theatermakers een brug sloegen tussen theater en houseparty. Maar na de laatste Party in het Amsterdamse Paradiso werd het stil rond de groep. Wim Segeren, regisseur en schrijver Peter Hendriks en beeldend kunstenaar en filmer Marcel van Brakel, tezamen de artistieke kern van Het Witte Vuur, vonden het hoog tijd om na tien jaar eens alles op een rijtje te zetten. Wat er bijvoorbeeld aan ontbrak", zegt Segeren, was een goede organisatie. We gingen van voorstelling naar voorstelling, waren heel veel tijd kwijt aan andere zaken dan theater maken. Dat wilde we eerst regelen.
Multimediaal
Nu, onder meer met de toekenning van de subsidie, de zakelijke kant van Het Witte Vuur geen hoofdbrekens meer kost, is er ook meer gelegenheid om artistiek nieuwe wegen in te slaan. Het was tijd om zaken bij te stellen, eventueel iets anders te gaan doen. Segeren: "De vraag die we ons hebben gesteld, was wat, waar en wanneer'. Wat kunnen we maken? Waar kan het staan? En wanneer zou dat moeten?"
Het 'wat' was al min of meer duidelijk geworden met de succesvolle Eye Popper Party. Vanaf het begin hebben we in de voorstellingen met film, muziek en licht gewerkt. Die multimediale aanpak maakte de aansluiting met dance ook gemakkelijk, zo bleek. Moving Networks, een theater/dance-spektakel, dat uiteenvalt in zes kleinere voorstellingen, gaat daar verder op door", aldus Wim Segeren.
De interactieve kant van Moving Networks - het publiek heeft een duidelijke rol - onderstreept nog eens de opvatting van Het Witte Vuur dat theater alles te maken heeft met lef, aldus Peter Hendriks. Je wilt mensen op een boeiende manier iets laten beleven. Dat betekent dat ook jij risico's moet nemen, dat we vaak niet van tevoren weet wat er allemaal op zo'n avond kan gebeuren.
Publiek
Moving Networks gaat eind oktober in Doornroosje in Nijmegen in première, waarna het project langs clubs en festivals als Lowlands toert. Daarmee is de waar-vraag ook beantwoord. Het Witte Vuur kiest bewust voor het clubcircuit.
"Theater is voor ons communicatie", zegt Peter Hendriks. We willen naar het publiek toe, in plaats van het publiek naar ons laten komen." Zo was het vroeger ook. Theater werd gemaakt op de platte wagen op het marktplein", vult Wim Segeren aan.
Ook Terminal, de voorstelling die eind mei 2000 ten doop moet worden gehouden, mikt voor een deel op de jongerenclubs. Het project verbindt theater, film én muziek - van de hand van de Acid Junkies - met elkaar. Binnenkort hoopt men de eerste audities voor beide projecten te houden. Daarmee neemt het Witte Vuur ook afscheid van het principe van de vaste spelersgroep.
Behuizing
De stap van amateurtheater naar professioneel gezelschap krijgt nog meer relief door de nieuwe behuizing van de Nijmeegse theatermakers. Op zoek naar een nieuw thuishonk belandden Segeren, Hendriks en Van Brakel in de voormalige Modevakschool, waar nu ook Cinemariënburg Scala tijdelijk zijn tenten heeft opgeslagen. Naast de kantoorruimte die we konden huren, stond een groot klaslokaal van zo'n 95 vierkante meter ook leeg. Ideaal om een eigen theatertje te beginnen, dachten we."
Zo gezegd, zo gedaan. Het streven is om elke week daar iets te laten gebeuren. Dat zou kunnen zijn door mensen van Het Witte Vuur zelf, maar men wil ook heel nadrukkelijk mensen van buitenaf de kans geven zich te presenteren.
Segeren: Het is een ruimte waar je creatief, op welke manier dan ook, bezig kunt zijn. Wat dat betreft ligt het in het verlengde van onze artistieke lijn."

Zij willen u hierbij met veel plezier attenderen op hun nieuwe website.
De site staat vol met informatie over Het Witte Vuur, haar projecten en haar medewerkers.
Voor meer informatie kunt u hen van maandag tot en met woensdag bereiken onder nummer: 024 3600154.

Terug naar het Jaarboek menu

Deze pagina is onderdeel van:
www.sat-nijmegen.nl