Menes

TIP: Word ook lid van de TMF (Theatergroep Menes Fanclub) Hyves en blijf op elk moment op de hoogte van alles wat Menes doet!

2011

Kans - Ga direct door naar Start

Tekst: Simon van der Geest
Regie: Natasja Hollander
Spel: Maja Wannet, Saskia Barendse, Rinus Aarts, Kim Oudenaarden, Pim Vugteveen
Geluid: Rinus Aarts
Licht: Kim Oudenaarden
Data: 2 april - Première in Lindenberg Nijmegen, 3 april - Lux Nijmegen (middagvoorstelling), 21 mei - Huis van Puck Arnhem, 22 mei - Huis van Puck Arnhem (middagvoorstelling)

2010

'Sterker nog'

De mythe van 'Theseus en het monster, de Minotaurus wordt in Sterker nog op een verfrissende manier nieuw leven ingeblazen.
Theseus is een held. Hij is cool, sterk en charmant. Hij pakt iedere kans om zich te bewijzen. In zijn zoektocht naar het monster, naar roem en macht, komt Theseus vooral zichzelf tegen. Athene moet jaarlijks 7 jongens en 7 meisjes offeren aan het monster, de Minotaurus van Kreta. Theseus zal dat beest verslaan.Hij dwaalt door de gangen van zijn eigen hersenkronkels, twijfelend en nerveus. Groots, beroemd en alleen.
Tekstschrijver Simon van der Geest heeft speciaal voor de Nijmeegse Theatergroep Menes de tekst geschreven.

Sterker nog is het achtste toneelstuk van deze Nijmeegse theatergroep. In dynamische, cartooneske scènes roept Menes een glanzende façade op die hoort bij roem en heldenstatus. Achter die façade schuilen onzekerheid, angst en het worstelen met identiteit. Waar de personages aanvankelijk onverwoestbare en perfecte striphelden leken, brokkelen ze steeds verder af.

Tekst: Simon van der Geest
Regie: Natasja Hollander
Spel: Bart Broekhuijsen, Leonie Pastoor, Pim Vugteveen, Luuk de Waal en Maja Wannet
Muziek & geluid: Rinus Aarts
Licht: Kim Oudenaarden
Kostuums: Linde Jaarsveld, Lobke Haaring

Data:
- Vrijdag 22 januari 2010 in Theater Huis van Puck, Arnhem
- Zaterdag 23 januari 2010 in Theater Huis van Puck, Arnhem
- Vrijdag 29 januari 2010 in De Lindenberg, Nijmegen
- Zondag 31 januari 2010 in Theater LUX, Nijmegen

2008 / 2009

Menes zoekt: medewerkers voor zakelijke ondersteuning

2007

Persbericht

Schrijf dus nu alvast in je agenda:
*30 november*: Voorstelling Menes in LUX, Nijmegen
*15 december*: Voorstelling Menes in Lindenberg/Steigerzaal, Nijmegen

... repetities zijn in volle gang, het belooft weer een echte Menes-voorstelling te worden; herkenbaar, met de nodige humor en menselijke eigenaardigheden.

We kunnen helaas nog niet veel verklappen, maar de titel licht alvast een tipje van de sluier op: 'Shake speelt Romeo & Julia'... dat belooft wat!

Shake speelt Romeo & Julia

spel: Saskia Barendse, Leonie Pastoor, Pim Vugteveen en Maja Wannet
regie: Natasja Hollander

2006

Slaap je al?

Regie: Natasja Hollander
Spel: Saskia Barendse en Maja Wannet

2005

'We zijn echte fanatieke theatermakers'

Door JAAP BAK
Een echte culturele studie volgen ze niet, de spelers van theatergroep Menes uit Nijmegen. Toch studeren ze allemaal en doen daarnaast nog eens aan theater. Want da's pas leuk.
Menes, de studententheatergroep, bestaat sinds vijf jaar. De vier spelers, drie vrouwen en een man, kennen elkaar van de universiteit en hebben iets met theater. Zozeer zelfs dat ze met hun voorstellingen inmiddels diverse prijzen in de wacht hebben gesleept.
Afgelopen weekend werd Menes voor de derde keer winnaar van het Nijmeegse Koortsfestival de jaarlijkse studententheaterwedstrijd.
De spelers van Menes worden door deze overwinning alleen nog maar gesterkt in hun wil om als theatergroep door te gaan.
"Want we willen met z'n allen theater blijven maken. We vinden dat te leuk om op te geven, alleen omdat onze studie aan de universiteit ten einde loopt", vertelt Saskia Barendse.
Het viertal is sinds 2000 bezig met Menes. Toen is de groep opgericht die aanvankelijk bestond uit acht spelers. Saskia, Nienke, Maja en Kim zijn overgebleven.
Nienke Zuidweg en Saskia zijn inmiddels afgestudeerd. Nienke volgt nu een docentenopleiding drama in Eindhoven. Maja en Kim moeten volgend jaar afstuderen.
"We mogen vanaf september niet meer als studententheatergroep optreden", zeggen de leden van Menes. "Een groep moet namelijk voor 80 procent uit studenten bestaan en dat halen we nu niet meer. Maar als theatergroep gaan we gewoon door. We moeten nu alleen zorgen dat we van andere instanties subsidie krijgen."
Menes wordt via de studententheaterorganisatie Imtekato van de Nijmeegse universiteit gesubsidieerd. Daarvoor moeten ze wel twee keer per jaar optreden en meedoen aan het Koortsfestival.
Dat is voor de Saskia en haar medespelers absoluut geen probleem. Ze zijn zelfs zo fanatiek dat ze vorig jaar het Nationale Studententheaterfestival in Groningen hebben gewonnen.
Vooral deze landelijke prijs heeft hen gesterkt in de opvatting dat ze vooral moeten doorgaan. "We moeten sowieso onze nationale titel in Groningen dit jaar verdedigen, want daarvoor hebben we in 2004 een mooie beker gewonnen en een geldprijs van 500 euro", zegt Maja Wannet. Een jaar lang wordt er naast de studie druk gerepeteerd. Teksten gelezen en maar ook de technische aspecten van het theatermaken komen bij de groep aan de orde.
"We kijken naar de decors. Wat moet er komen en hoe, naar de financiën en je bent altijd bezig met het bedenken van oplossingen tijdens de productie."
Sinds twee jaar maakt Menes gebruik van de diensten van regisseuse Natasja Hollander. "Dat bevalt prima. Aan het begin van het jaar wordt bepaald wat voor een stuk we gaan spelen. We krijgen een paar teksten mee. Daarover zijn we het meestal al vrij snel met elkaar eens."
Het is een aangename afwisseling in het studentenbestaan.
"Je bent dan eens even niet bezig met je scriptie", zegt Maja. "Je denkt na over de voorstelling, over de kostuums van de spelers, over de decors. We repeteren drie uur in de week en met de grootste lol. Want het gaat erom dat je wel plezier hebt."
Daar zijn ook hun toneelstukken op gebaseerd. "We kiezen altijd stukken die komisch zijn, absurdistisch. Het moeten geen hele zwaarmoedige verhalen zijn. Het moet herkenbaar blijven voor het publiek."
Het stuk waarmee Menes het Koortsfestival heeft gewonnen, heet Vosje en is geschreven door Ad de Bont.
"Het is eigenlijk bedoeld voor kinderen vanaf vier jaar, maar wij hebben het aangepast aan onze doelgroep, de jonge volwassenen. Dat doen we vaker. Bestaande stukken bewerken."
Het stuk Vosje, is inmiddels al drie keer opgevoerd en zal in oktober in Groningen opnieuw op de planken worden gebracht tijden het Nationale Studententheaterfestival.
Afgelopen woensdag speelde Menes voor een uitverkochte zaal in theater LUX. "Dat is de tweede keer dat we in zo'n grote zaal hebben gespeeld. Maar het feit dat LUX was uitverkocht heeft ons nog meer verbaasd."
De mensen van Menes gaan vanaf het volgende seizoen door met theater. Ze zijn nu op zoek naar extra financiële middelen. Want na het afstuderen willen ze toch het theatervak in. Zonde van de studie? "Nee hoor. Het is een hele solide basis om iets te bereiken", vinden ze.

Bij de foto: De studententheatergroep Menes uit Nijmegen. Ze werden afgelopen weekend voor de derde keer winnaar van het Nijmeegse Koortsfestival voor studententheatergroepen. Van links naar rechts Saskia Barendse, Maja Wannet, regisseuse Natasja Hollander, Kim Oudenaarden en Nienke Zuidweg. Foto: Bert Beelen

2005

Spel: Saskia Barendse, Maja Wannet en Nienke Zuidweg
Regie: Natasja Hollander

2004

Winnaars studententheaterstrijd willen stimulator zijn

Door onze verslaggever
NIJMEGEN - De Nijmeegse studententheatergroep Menes hoopt dat haar overwinning op het studententheater-festival leidt tot een opbloei van het Nijmeegse studententheater. Vorig weekeinde werd Menes de winnaar van het landelijke studententheaterfestival in Groningen. De groep speelde er de voorstelling Alles onder regie van Natasja Hollander. Het is de derde productie van de groep die is opgericht in 2000.
In het stuk draait het om een bezoek van wezens van de planeet Alles aan de aarde. Ze hebben het gedrag van aardse bewoners bestudeerd en proberen dit te imiteren. Daarmee leggen ze onbedoeld het vergrootglas op menselijke eigenaardigheden en knulligheden. Dat heeft een komisch effect: alledaagse gesprekken en gedragingen krijgen opeens een absurd karakter.
Behalve dat Menes blij verrast is door de eerste prijs, hoopt de groep op een gunstig effect op het studententheater in Nijmegen, zo vertellen speelsters Maja Wannet (25) en Saskia Barendse (25).
Universiteitsfonds Snuf maande de overkoepelende studenten-toneelverenging Imtekato onlangs serieuzer te werk te gaan. Als dit niet zou gebeuren zou de subsidie aan het studententheater in gevaar komen.
"Het is een mooie duw in de rug dat wij nu gewonnen hebben", meent Wannet. "Het zou toch zonde zijn als het studentheater zou verdwijnen in een stad als Nijmegen die kunst en cultuur hoog in het vaandel heeft staan." Menes heeft Alles gespeeld in het amateurtheatercircuit binnen en buiten Nijmegen. De voorstelling tijdens het studententheater-festival was de laatste in die reeks. De groep bestaat uit vier acteurs die ook na hun afstuderen met Menes bezig willen blijven.
Momenteel is Menes bezig met het instuderen van een nieuw stuk voor het aanstaande Imtekatofestival in het voorjaar van 2005.

JURYRAPPORT IMTEKATO STUDENTEN THEATER CONCOURS 2004

Alles door Menes

De voorstelling Alles door Menes is een heerlijke voorstelling. Er zit eigenlijk 'alles' in: humor, ritme, tempo, liefde, geweld en om het compleet te maken ook een paar kleine foutjes. Maar die vergeef je de spelers direct. Het is een sympathieke acteursvoorstelling. Waarbij niet gezegd is dat de regie, stylering, muziek. licht en techniek afwezig waren. Integendeel. Maar het is acteervermogen van de spelers die met bijna speels gemak de absurde teksten van Esther Gerritsen uitdragen. Deze tekst was in 2002 prijswinnend in de enscenering van het Syndicaat. Het is een repertoirekeuze die goed afgewogen is bij het kunnen van deze groep. Zichtbaar is ook de ervaring die zij in de afgelopen jaren hebben opgebouwd waarin ook een nieuwe speelster haar weg in heeft weten te vinden.
De al genoemde 'foutjes' zitten o.a  aan het begin van de voorstelling. De diapresentatie met voice-over is enigszins tergend omdat de spelers nog geen kans krijgen live te acteren. Zo'n spelopvatting is een risico. Daarmee komt een voorstelling altijd moeilijk op gang. Bijna net zo moeilijk als de diaprojector. Maar dan zie je aan een snelle technische ingreep dat dit euvel het spel niet zal gaan belemmeren. De spelers weten waar ze mee bezig zijn, dat is een geruststelling voor het publiek. Als in de eerste scènes de 4e wand met respect voor het publiek doorbroken wordt, komt de voorstelling op gang en vallen ook de dia's op hun plaats.
De geluiden die gebruikt worden om de 4e wand als in een dimensiesprong open te trekken, heeft bijna een universele waarde. Het is geluidsicoon van deze tijd. We kennen onze nieuwe klassiekers. Ook in de hele subtiele muziek krijgt de voorstelling een extra glans. Een geluidje dat je je langzamerhand gewaar wordt, smelt samen met andere geluidjes en piepjes en vormen samen muziek. Dat zeggen ook de spelers op de vloer. Waar deze uitspraak bij Brecht als vervreemding zou werken, is deze gewaarwording hier een onderdeel van de wereld waar we naar kijken. Maar tevens ook van de wereld waar we zelf deel van uitmaken en waarin de spelers naar ons kijken.
De liefdesscène onder de rode lamp is van wereldklasse. Tony en Maria in de Westsidestory, Romeo en Julia. Twee wezens die niet voor elkaar bestemd zijn, krijgen elkaar toch. Denk je. De verrassing over wat je denkt dat gaat gebeuren en wat telkens net niet uitkomt is heerlijk en meenemend. De muziek zwijmelt, de lijven van de acteurs trillen, hun adem vermengt zich: zo moet theater zijn!  Hoe wreed is het om dan te moeten accepteren dat theater soms een onbeholpen medium is, dat er een changement moet worden uitgevoerd, dat de spelers weg moeten lopen uit hun omhelzing. Je gunt hen de eeuwigdurend echo van hun acteerprestatie. Dan hebben filmmakers het maar makkelijk met overvloei-effecten.
Huiveringwekkend is de scene waarin de man de vrouw in het gezicht moet slaan. De klappen klinken kletsend door de zaal. Even is het stil. Mag dit? Dan zien we hoe hier een spel van uitdelen en incasseren wordt gespeeld, trefzeker. Dan weten we dat dit mag. Het moet zelfs. Vol bewondering zien we hoe dit staaltje van beheersing wordt uitgevoerd. Elke klap wordt geincasseerd, is raak, als een mes door ons hart. Aan de expressie op het gezicht van de man is te zien dat hij bijna evenveel lijdt als de vrouw die geslagen wordt.
Bijna Spijkermaniaans is de haardracht en opmaak van een speelster waardoor je telkens aan K. Beatrix moet denken. En jawel, ze mag ook een alternatieve troonrede uitspreken. Daarin haalt de voorstelling de hilarische kwaliteit van het hedendaagse cabaret. Evenzo bij het gehaspel met de taal. Naadloos schakelt een andere actrice over het internationale jargon. "Fuck! Verkeerde taalmodule" Niks verkeerd, dit verstaan we allemaal.
Misschien is het eind wat abrupt. Daar moeten de 'dingetjes' bij elkaar komen. Eventjes schiet de voorstelling onder de mooie stylering van de scènes daarvoor, maar met een paar vlotte synchrone bewegingen trekken de speelsters zichzelf en ons weer bij de les. Afgelopen. Jammer!
In de altijd opdoemende vraag of de jury nog suggesties heeft voor de groep, rees de wens dat 1 of 2 spelers van de groep zich professioneel zouden gaan bekwamen in het theatervak. Ze zijn het waard. "Ach nee" , zei de jury daarna, "Waarom zou je altijd van je hobby je beroep moeten maken, ook al ben je heel erg goed in je hobby". Naderhand bleek dat een van de speelsters volgend jaar aan een dramaopleiding gaat beginnen. De jury wordt op hun wenken bediend.
Uit het Juryrapport bij het genoemde Theaterfestival 2002: "Het tempo van de voorstelling is hoog, het ritme dwingend en de teksten worden staccato afgevuurd alsof een stel stand-up comedians elkaar de loef af probeert te steken"  Dat gold zeker ook voor de voorstelling van Menes.

4 juni 2004
Rob Hoozemans

Menes speelt Alles

Tekst: Esther Gerritsen
Regie: Natasja Hollander
Spel: Kim Oudenaarden, Nienke Zuidweg, Saskia Barendse en Lindy Bergmans
Speeldata: 22 mei Steigertheater 20:30, 28 mei Lux 21:00

2002

Borrelen

2001

Na de regen door "Menes"

Door Gemma Pappot
Een van de toneelgroepen die wekelijks repeteren in "De Schakel" is "Menes", een groep van 8 beginnende studenten die toneel wilden spelen. Met wat subsidie van de gemeente en de Stichting Studententheater Imtekato en eigen bijdragen konden ze een regisseur aantrekken (Frank Gunning, ook cabaretier) die wekelijks voor de repetitie uit Amsterdam komt. Hij vond voor deze groep (5 dames en 3 heren), een modern Vlaams toneelstuk, Na de regen geheten, van Sergi Belbel. Ik viel binnen tijdens een levendige discussie over decorbouw (zelf doen), geluidstechniek en zaalhuur... en zag daarna hoe één korte scene keer op keer tot in details werd bijgeslepen.
Zwarte komedie
Na de regen, een zwarte komedie, speelt zich af op het dak van een groot modern kantoorgebouw. Dat is waar de jonge werknemers en werkneemsters stiekem even komen om te roken, want binnen mag het niet. Nergens. Dat dak boven de 49e verdieping is ook de plek waar alle spanningen heel even zichtbaar worden, om daarna weer snel te worden weggestopt onder de veelal grijze kledij en hiërarchische verhoudingen. En zoals een van de personages verzucht: "Regende het maar" De korte scene die ik zag maakte me, ook door de kwaliteit van het spel, nieuwsgierig naar de rest.
Festival en wedstrijd
De subsidie verplicht Menes tot 3 uitvoeringen, waarvan er twee in Nijmegen plaatsvinden: op 29 mei in De Lindenberg om 3 uur, en op 1juni in de Blauwe Zaal van het voormalige 042 om 4 uur. Deze laatste uitvoering is in het kader van het Festival van Imtekato (= IMprovisatie, TEater, KAmera, Toneel) van 30 mei tot 3 juni. En als Menes met Na de regen de eerste prijs (fl 1000 !) wint, spelen de acht nog een vierde keer.

Terug naar het Jaarboek menu

Deze pagina is onderdeel van:
www.sat-nijmegen.nl