Homo LudensNB De gegevens van deze groep worden wegens opheffing of vertrek naar elders niet meer bijgehouden. De hier vermelde adresgegevens etc. kunnen sterk verouderd zijnHomo Ludens is in 1990 begonnen met franstalig toneel o.a. van Ionesco en heeft in zijn korte bestaan behalve in Nederland ook stukken gespeeld in Frankrijk, Rusland en de Oekraine. Een recent voorbeeld is de voorstelling van 'Krapp's Laatste Band' van Beckett onder regie van de rus, Lev Katayev, gespeeld op verschillende festivals in Rusland en in februari 1997 ook in Nederland.Homo Ludens behaalde een russische prijs met het Pushkin Projekt en een gedeelde Eerste prijs op het Tweede Nijmeegse Theaterfestival met Spiegeleieren.
Uit de Gelderlander van 26 januari 2000 - Vertelfestival 2000
Verhalen voor grote mensen 'Blijven leven, vertellen, daar gaat het om'Uit de Gelderlander van woensdag 26 januari 2000
Wil Knibbler vertelt verhalen. Met zijn stem, met zijn handen, met zijn ogen. Morgen is hij te beluisteren op het Nijmeegse Vertelfestival.
NIJMEGEN - Wil Knibbeler vertelt verhalen. Met zijn stem, met zijn handen, met zijn ogen. Morgen is hij te beluisteren op het Nijmeegse Vertelfestival. Verhalenverteller Wil Knibbeler (75) wrijft met zijn gerimpelde, bruine handen door zijn kortgeknipte witte haren. 'Wat wil ik bereiken met mijn verhalen?', herhaalt hij zachtjes. In zijn ruime, lichte appartement aan de Oude Haven in de Nijmeegse Benedenstad is het stil. Geen radio, geen straatgeluiden. Hij glimlacht: 'Ik was afgelopen week in Parijs. Een schilderij... het maakte iets in me los, een emotie van herkenning... Dát is wat ik wil bereiken met mijn verhalen. Ik wil snaren laten trillen, misschien wel tranen oproepen.' Wil Knibbeler is een van de vertellers die morgen het Open Podium van het Nijmeegs Vertelfestival betreedt. Hij brengt twee verhalen: De moeder van het lelijke eendje en Ik heb 'm nog naar de trein gebracht. Het laatste is een verhaal van Robert Long over een man die een jongetje in huis neemt. 'Ik heb maar een paar veranderingen aangebracht in de tekst, zo mooi vond ik die.' De andere vertelling gaat erover wat het verhaal van het lelijke eendje voor het kind Knibbeler betekend heeft. 'Niet alles is gebeurd zoals ik het vertel. Maar het had wel gekund. Daar draait het om. Het is niet interessant wat ís gebeurd, wel wat had kúnnen gebeuren, wat mogelijk is of was.' Zijn ogen glimmen. 'Ik vertel wat ik zie. Ik zie wat ik vertel. Het maakt niks uit of ik het verhaal al honderd keer verteld heb. Steeds is er nieuw publiek, dus elk optreden moet als de eerste keer zijn.' En dat terwijl zijn tekst elk optreden letterlijk hetzelfde is. 'Veel vertellers vinden dat geen vertellen. Ik wel. Ik heb over de taal nagedacht, de woorden gewogen. Dan wil ik dat ook op die manier naar het publiek brengen.' Na jaren van theatermaken vertelt Knibbeler de laatste drie jaar verhalen. Vrijwel iedere week treedt hij een keer op. 'En ik heb altijd zenuwen. Die had ik vroeger al toen ik nog leraar Frans was. Elke les voelde ik spanning.' Hij lacht verlegen, lijkt terug te denken aan vroeger tijden. 'Ik heb heel lang jong willen zijn, maar ik heb het opgegeven. Ik ben nu mijn leeftijd aan het exploiteren met het idee dat lang leven betekent dat je veel hebt beleefd, en dus veel te vertellen hebt.' De magere grijze man staart over de daken van de Nijmeegse binnenstad. 'Lang leven en niet doodgaan, daar draait het om.' Het is de slotzin van De moeder van het lelijke eendje. 'Dat zeg ík, als verteller. Ík wil gewoon niet dood. Ik wil blijven vertellen, want dat is prachtig om te doen.'
|
