Bizzi-Niss

2001

Bizzi-Niss stopt met theater in wijken Nijmegen

Uit de Gelderlander Online van 8 september 2001

Door onze verslaggever
NIJMEGEN - Theaterstichting Bizzi-Niss in Nijmegen houdt op te bestaan. Na 1 november zijn de deuren definitief gesloten en komt er een eind aan twaalf jaar theater maken voor en met mensen met minder maatschappelijke kansen.
Dat was de doelgroep waarop Bizzi-Niss zich in de afgelopen jaren specifiek heeft gericht.
Oorzaak van de opheffing is het niet kunnen waarborgen van de continuïteit van Bizzi-Niss.
"Die voortgang is niet mogelijk zonder financiële steun van buitenaf", zegt zakelijk en artistiek leider Gemma van Grinsven. Die steun zou voor een deel moeten komen van de gemeente Nijmegen, maar ook na twaalf jaar theatermaken voor en met mensen in achterstandswijken, is die subsidie er niet gekomen.
Volgens het bestuur van de stichting Bizzi-Niss moet het subsidiebeleid van Nijmegen meer genuanceerd worden uitgevoerd. Een subsidie voor de overheadkosten (organisatiekosten) en eentje voor de projecten.
"We moesten het iedere keer met projectsubsidie doen en daar kun je geen professionele stichting op draaiende houden", zegt Van Grinsven. De kennis die de stichting in de afgelopen jaren heeft opgebouwd in achterstandswijken, is door de gemeente niet gehonoreerd.
De Lindenberg heeft nu de opdracht van de gemeente gekregen om theater te maken in achterstandswijken en krijgt daarvoor subsidie. Daar zijn we natuurlijk ook furieus over", aldus de zakelijk leider.
"Wij hebben de knowhow en dat heeft De Lindenberg niet op dat gebied. Wij zijn diverse malen naar de wethouder gestapt met met verzoeken om subsidie, maar dat heeft dit jaar nog tot niets geleid", aldus Van Grinsven.
In december kreeg Bizzi-Niss te horen dat ze voor 2001 drie projecten moesten indienen waarvoor subsidie verleend zou kunnen worden. "Maar we hebben nog steeds niets gehoord. Daarop kunnen we geen beleid voeren. Een project is inmiddels stop gezet en een ander is naar een ander bureau overgegaan."
Wethouder P. Depla zegt het jammer te vinden dat de stichting stopt. "Ze hebben hartstikke goed werk geleverd", reageert hij. "Maar we willen een cultuurbeleid dat voorziet in het subsidiëren van producten en niet in organisaties. Anders bestaat het gevaar dat je bezig bent om je geld te gebruiken voor de overheadkosten van instellingen. En dat is niet de bedoeling."
Depla vindt dat projectsubsidies beter werken dan structurele bijdragen die instellingen voor organisatiekosten gebruiken. "Ik wil voor culturele producten betalen", zegt hij.
In de zomervakantie is het bestuur van de theaterstichting bijeen gekomen om zich op de toekomst te beraden. "Eigenlijk draai ik deze stichting in m'n eentje en ben zowel de zakelijk als artistiek leider", zegt Gemma van Grinsven.
"Dat is een veel te smalle basis om mee door te gaan. We hebben zeventien mensen bij Bizzi-Niss die aan de projecten meewerken, maar geen van hen heeft de ambitie om de kar te trekken als ik zou uitvallen."
Dit gegeven en het feit dat Bizzi-Niss per 1 januari 2002 moet vertrekken uit de Limoskazerne, heeft ervoor gezorgd dat Bizzi-Niss zich zelf opheft.
De stichting heeft in de Limoskazerne werkruimte, een kantoor en een opslag voor decorspullen en toneelverlichting. Een alternatieve huisvesting was nog steeds niet gevonden.
Een deel van de lopende zaken zal door het theaterbureau Klinker worden voortgezet. Dit bureau is van Van Grinsven en heeft een meer commerciëlere opzet dan Bizzi-Niss.

Persbericht

2000

'Meer kleuren onder één kap' in Klokketoren

Uit de Gelderlander van zaterdag 18 november 2000

Recensie de Gelderlander van maandag 20 november 2000

Door onze verslaggever
NIJMEGEN - Een experimenteel theaterstuk. Zo is het stuk Meer kleuren onder één kap het beste te omschrijven. Het bestaat uit twee delen waarbij in het laatste deel de hoofdrol is weggelegd voor het publiek. Bovendien wordt in het stuk van verschillende theatertechnieken gebruik gemaakt zoals film en muziek.
Het stuk is een initiatief van Theaterstichting Bizziniss en welzijnsorganisatie Tandem. Het wordt gespeeld door acht vrouwen met een verschillende culturele achtergrond. Het stuk is gedeeltelijk autobiografisch, want de vrouwen vertellen hun eigen ervaringen.
Die ervaringen zijn door Arkam Sulayman op papier gezet en verwerkt tot een script. De acht actrices zien hun eigen ervaringen verwerkt tot een theaterrol terug en moeten zo hun eigen leven naspelen. Bij dit proces is Tandem ingeschakeld om de spelers te ondersteunen en de zaak zoveel mogelijk in goede banen te leiden.
Het stuk speelt zich symbolisch af op een boot waarop de vrouwen zich bevinden en die in het midden van de oceaan stil komt te liggen terwijl de kapitein is verdwenen.
De vrouwen worden gedwongen om zelf maatregelen te nemen, met elkaar te werken en te communiceren. Als dat allemaal is gelukt, kan de boot weer vertrekken en de veilige wal bereiken.
Meer kleuren onder één kap wordt vanavond gespeeld in wijkcentrum De Klokketoren aan de Slotermaker de Bruïneweg. De voorstelling begint om 20.00 uur. Zondag 19 november is er om 14.00 uur eveneens een voorstelling, eveneens in de Klokketoren.

Nieuwe voorstelling theater Bizzi-Niss

Uit de Brug van 16 november 2000

Van onze redactie

Foto: Uit De Brug

NIJMEGEN – ‘Meer kleuren onder één kap’, de nieuwe voorstelling van theater Bizzi-Niss gaat op zaterdag 18 november om 20.00 uur in première in Wijkcentrum De Klokketoren aan de Slotemaker de Bruïneweg. Een voorstelling over de multiculturele samenleving.
Acht vrouwen van verschillende nationaliteiten uit verschillende wijken in Nijmegen hebben hun visie over de multiculturele samenleving op tafel gelegd. Die verhalen vormden de basis voor de nieuwe voorstelling van Bizz-Niss in samenwerking met welzijnsorganisatie Tandem. Akram Sulayman voert de regie.
De voorstelling bestaat uit twee delen. Het eerste deel speelt zich af in het theater, het tweede deel na afloop van de voorstelling, in het dagelijks leven. Hoe dicht liggen theater en werkelijkheid bijelkaar? Waar kun je en mag je jezelf zijn?
Op zondag 19 november is ‘Meer kleuren onder één kap’ nogmaals te zien in Wijkcentrum De Klokketoren om 14.00 uur. De entree bedraagt 2,50 gulden.

Theaterstuk vertolkt gevoel werklozen

Vier Nijmeegse vrouwen spelen de hoofdrol in Van alles en toch niks te doen, een theaterstuk over en door langdurig werklozen.

Door onze verslaggever

Foto: uit De Gelderlander

Eigenlijk heb ik al jaren op m'n kont gezeten. Dat was pas romantiek. Vanaf m'n dertiende. Zwangerschapstesten inpakken. Met z'n allen op een rijtje. De een pakte het potje op een plankske, nummer twee deed het spiegeltje er-in, nummer drie deed het dekseltje erop, en ik pakte het in dozen. En 'n schik dat we hadden..."
Truus woont in Nijmegen-West. Ooit werkte ze in een fabriek. Nu is ze langdurig werkloos en wordt ze regelmatig op het matje geroepen bij de sociale dienst. Op een van die dagen zit ze samen met drie andere werkloze vrouwen te wachten tot ze opgeroepen wordt. Als de bel maar niet gaat, raken de vrouwen in gesprek.
Ze vertellen elkaar over hun 'werkloos' leven en over hun ervaringen met de uitkeringsambtenaren.
Dat is de rode draad van de theatervoorstelling Van alles en toch niks te doen, dat vanavond in première gaat in het Nijmeegse wijkcentrum Titus Brandsma. Gespeeld door vier vrouwen uit Nijmegen-West die zelf langdurig werkloos zijn: Dorien Langenkamp, Truus de Ridder, Gretha Visser en Annie Wubrink. De voorstelling is gebaseerd op hun eigen ervaringen en de verhalen die zij om zich heen hoorden.
De Nijmeegse theaterstichting Bizzi-Niss nam het initiatief voor dit theaterstuk. Bij deelnemers aan een werklozenproject van de sociale dienst deden agogisch medewerker Paul Kroon en regisseur Marian van Hoof van Bizzi-Niss een oproep om mee te doen met het theaterstuk.
Van Hoof hield intensieve gesprekken met de vier speelsters, die nog nooit eerder op de planken hadden gestaan. Op basis van hun verhalen werd het tonee!script en een aantal liedjes gemaakt.
De werkloze vrouwen hebben een druk leven, ze zorgen voor kinderen, kleinklnderen of zieke familieleden, doen vrijwilligerswerk en staan klaar voor andere wijkbewoners. Maar omdat dat geen geld oplevert, betekent dat voor de sociale dienst niets. Dat wringt.
Op toneel passeren talloze voorbeelden van onnodig pijn die overijverige ambtenaren bij werklozen veroorzaken.
Truus heeft recht op een vergoeding voorr brillenglazen. Ze liggen klaar bij de opticiën, maar ze moet weken wachten op het geld. Bij de sociale dienst wordt ze afgescheept met: 'U moet toch echt wachten. Regels zijn regels, daar kan ik niks aan doen. U struikelt toch nog niet over stoepjes of tegeltjes?'
Hier en daar klinkt een cvnisçhe ondertoon. Annie, die al dertig jaar bij de sociale dienst komt: "Er is werk zat. Ze willen me overal hebben. Ze vechten om me. Maar ik laat ze vechten. Mij krijgen ze niet. Ik blijf bij deze baas."
De voorstelling is in de eerste plaats bedoeld voor de bewoners van Nijmegen-West en Nijmegenaren die op een of andere manier te maken hebben met langdurige werkloosheid. Het stuk wordt deze maand driemaal in wijkcentra opgevoerd. Daarna kan het geboekt worden door theaters en door instellingen die zich met werkloosheid bezighouden.
Bizzi-Niss heeft de afgelopen elf jaar een naam opgebouwd met theater vanuit en voor jongeren en groepen met minder maatschappelijke kansen.
De stichting beschouwt theater als unieke manier om communicatiekloven te overbruggen. In 1997 werd al een vergelijkbaar stuk gemaakt, Het Lucifergesticht, waarin vier moeders uit de Nijmeegse wijk Wolfskuil terechtstaan voor een jury.

Van alles en toch niks te doen wordt op 9, 10 en 17 juni gespeeld in de wijkcentra Titus Brandsma, Villa Nova en De Klokketoren NIJMEGEN, telkens om 20.00 uur.

'Je moet racisme niet willen verstoppen'

Door onze verslaggeefster

Foto: Martijn van de Blaak

NIJMEGEN - 'Stil! Ook achter het decor!' Er klinkt wat gegiechel vanachter de drie houten panelen die het decor vormen voor Gevaarlijke liefde, de theatervoorstelling van groep 8 van basisschool De Wieken in Nijmegen. Druk oefenend staan de kinderen maandagochtend in de gymzaal, begeleid door Gemma van Grinsven en Miriam van Hoof, twee medewerksters van theaterstichting Bizzi-Niss.
Al vanaf oktober vorig jaar is er met de 23 leerlingen aan het stuk gewerkt en volgende week dinsdag is het dan zover: de eerste voorstelling wordt gegeven.
Theaterstichting Bizzi-Niss houdt zich bezig met theatervoorstellingen in achterstandswijken, waarmee ze bewoners van deze wijken willen aansporen om naar het theater te gaan. De stichting werkt nu voor de vierde keer samen met basisschool De Wieken in de wijk Wolfskuil.
De school, waarvan de helft van de kinderen allochtoon is, besloot de theaterstichting in te schakelen naar aanleiding van een koffieochtend met de ouders van de kinderen. Riet Arets-Stevelink is directrice van de school. 'Het onderwerp van de koffieochtend was discriminatie en het bleek dat racisme erg leeft onder veel van de ouders. We besloten daarom dat groep 8 een jaar lang aan het thema racisme en verdraagzaamheid zou werken. De opvoering is daar een onderdeel van.'
De directrice vindt het belangrijk dat de leerlingen zich al jong bewust zijn van racisme. 'Je moet het niet verstoppen, maar er juist over communiceren. Eenmaal thuis geven de kinderen de boodschap weer door aan hun ouders, waardoor racisme en discriminatie bespreekbaar worden. De kinderen moeten in verdraagzaamheid een voorbeeld zijn voor de ouders.'
De jonge acteurs zelf zijn enthousiast over de voorstelling. Het stuk is geschreven op basis van interviews met de kinderen zelf over hun ervaringen met verdraagzaamheid op school en in de wijk, waardoor het voor de leerlingen erg herkenbaar is.
De opvoering gaat over een nieuwe leerling op de school, een buitenlander, waar veel misverstanden over bestaan. Het is een realistisch stuk en de kinderen zijn dan ook niet verkleed, maar lopen in hun dagelijkse kleding rond. Ze zeggen nu toch wel een beetje zenuwachtig te worden voor het optreden, want als er iets misgaat dan gaan ze toch wel af, zo verklaart een van de jongens.
In de repetitie gaat in ieder geval nog niet alles van een leien dakje. De kinderen in het koor zingen een beetje naast de maat en Van Grinsven moet even een van de zangers aantikken: 'Ik hoor je niet!'. Onder de giechelende spelers zelf heerst af en toe verwarring. Van wie is nu welke tekst?
Toch is Van Grinsven ervan overtuigd dat het allemaal goed komt met het optreden, dat volgens haar een echte oppepper is voor de kinderen. 'Dit toneelstuk is heel goed voor de leerlingen hun zelfvertrouwen en eigenwaarde. En ze vinden het hartstikke leuk om te doen. Daarnaast straalt het natuurlijk positief uit naar de wijk.'

1999

Theaterstichting voor vele duizenden guldens gedupeerd

De Gelderlander - donderdag 27 mei 1999

Door onze verslaggever
NIJMEGEN - De Nijmeegse theaterstichting Bizzi-Niss is in de nacht van dinsdag op woensdag bestolen. Dieven gingen aan de haal met voor vele duizenden guldens aan computer- en muziekapparatuur. Ook verdwenen een compleet script en het hele adressenbestand. De stichting is ernstig gedupeerd. Er was geen inboedelverzekering afgesloten.
Bizzi-Niss is een theaterstichting voor en met mensen uit achterstandswijken. De stichting opereert vanuit de Limoskazerne in Nijmegen-Oost. Volgens Gemma van Grinsven, zakelijk leider van Bizzi-Niss is tien jaar werk in rook opgegaan.
Alles is weg. De computer met het hele bestand, alles wat we aan projecten hebben gedaan, contacten, adressenbestanden, noem maar op. En we hebben er geen backup van.
"Een script, compleet met muziek, verdween eveneens spoorloos. Daar zit maanden werk in. Een midi-discspeler, een cd-speler, weg. En ik hoor net dat er ook een laptop gestolen is", zegt Van Grinsven beduusd. We zijn nog aan het inventariseren wat er precies allemaal weg is."
Om binnen te komen werd een raam vernield. Door datzelfde kleine raam' zijn vervolgens de spullen verdwenen.
Een typisch gevalletje voor de verzekering. Alleen heeft de stichting verzuimd een inboedelverzekering af te sluiten. Dat hadden we eigenlijk moeten doen. Ik heb sinds een jaar de zakelijke leiding maar ik moet eerlijk zeggen dat ik daar geen moment bij stil gestaan heb.
"Maar stelt ze, de gemeente Nijmegen gaat ook niet helemaal vrijuit. Het pand is sinds december 1998 van de gemeente, daarvoor van de Domeinen. Toen was er nog bewaking, nu niet meer. Van die maatregel zijn we natuurlijk ook de dupe."
Dat ze iets van de spullen terugziet, verwacht Van Grinsven niet. Toch heeft ze de hoop dat de inbrekers tot inkeer komen, niet opgegeven. Ze blijft, in ieder geval voor even, de hoop houden dat minstens de computerbestanden en het verdwenen script terugkeren. Wat de apparatuur betreft hoopt ze dat de gemeente Nijmegen de stichting ter wille is. En anders moeten we op zoek naar sponsors."

Bizzi-Niss heeft gat in de markt gevonden

Uit De Gelderlander - donderdag 22 april 1999

Theater voor en met mensen uit achterstandswijken. Dat is het doel van theaterstichting Bizzi-Niss uit Nijmegen. Dinsdag bestond de stichting tien jaar en inmiddels kan gesproken worden van een gat in de markt. Gemma van Grinsven heeft de zakelijke leiding en is duidelijk trots op Bizzi-Niss.

Door Mariëlle van Bussel
Een musical op de Nijmeegse Montessorischool in 1989 was voor oprichtster Miryam Cloosterman aanleiding om zich helemaal op het fenomeen musical te storten. Samen met regisseur Vincent Gladdines en componiste Gemma van Grinsven richtten ze op 21 april een stichting op. "We waren alledrie gek van musicals en wilden er op een professionele wijze iets mee gaan doen. Met onze toneelachtergrond zijn we enthousiast begonnen", aldus Van Grinsven. De eerste musical, opgezet met kinderen van het Nijmeegse schippersinternaat, bleek meteen aan te slaan. Vervolgens werden kinderboeken van Roald Dahl en Annie M.G. Schmidt omgevormd tot muziektheater.
Probleem
Éen probleem bleef bestaan. Geld.
"De gemeente wilde ons in eerste instantie geen subsidies geven, maar toen we ze vrijkaartjes gaven voor een voorstelling, gingen ze snel overstag. Dat het zo professioneel was, hadden ze niet gedacht", vertelt Gemma trots, doelend op de kostuums, muziek en decor. Op voorwaarde dat Bizzi-Niss zich zou richten op achterstandswijken, werd de geldkraan opengedraaid.
Sindsdien, vanaf 1992, heeft de theaterstichting verschillende projecten opgezet, waarvan het nu nog draaiende Het Lucifergesticht (1997) het meest succesvol is gebleken. In dit theaterstuk staan vier moeders uit de Nijmeegse wijk Wolfskuil terecht voor een jury. Zij moeten verantwoording afleggen over de opvoeding van hun kinderen, die zij volgens de aanklacht niet naar behoren hebben uitgevoerd.
Kracht
De kracht van dit stuk zit hem in de methode die Bizzi-Niss, in samenwerking met welzijsorganisatie Tandem, heeft gehanteerd. Van Grinsven: "We hebben de vrouwen eerst laten vertellen over alles dat zij in het dagelijks leven meemaken, vooral wat hun kinderen betreft. Aan de hand van deze gesprekken hebben we het stuk geschreven. Je ziet dan dat kinderen overal dezelfde problemen opleveren, maar dat in zo’n wijk de situatie op straat juist bedreigend is."
Bizzi-Niss wil bewoners van achterstandwijken aansporen om naar het theater te komen. Dat probeert de stichting te bewerkstelligen door de voorstellingen op te voeren in de wijkcentra in de buurt. Later komen de kleine theaters aan de beurt, zoals het Nijmeegse Steigertheater. Maar de groep speelt ook op landelijke congressen en symposia georganiseerd door gemeenten of maatschappelijk werk.
"Het schrijnende is wel dat op dergelijke congressen blijkt dat er een enorme kloof is tussen achterstandswerkers en achterstandswijken. Lokale bestuurders zitten in de zaal en zien dan pas wat er in zo’n wijk leeft. Dat hadden ze natuurlijk al lang moeten weten", aldus Van Grinsven.
HALT
Richtte Bizzi-Niss zich in de beginjaren op kindermusicals, de laatste jaren zijn daar dus projecten voor jongeren en volwassenen aan toegevoegd. Stukken worden zelf opgezet, maar ook in opdracht van bijvoorbeeld stichting HALT (die alternatieve straffen oplegt voor jeugdige delinquenten) of een verkeersveiligheidsproject.
Het succes van Het Lucifergesticht heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat de gemeente Nijmegen het nut van dergelijke projecten heeft ingezien en per 1 januari structurele subsidies zal verstrekken aan Bizzi-Niss. Gemma van Grinsven is nu al druk in de weer met nieuwe projecten die in het najaar van start moeten gaan.
Zo zal kindermusical Circel van kracht opgevoerd worden met kinderen van de islamitische school Abibakr. Verder heeft Bizzi-Niss in samenwerking met jongeren van stichting Eigenwijs een voorstelling gemaakt over racisme en discriminatie. Ook hier staan eigen ervaringen van de spelers centraal. En om het succes van Het Lucifergesticht een vervolg te geven, staat er een nieuwe co-productie met Tandem op het programma.
Scholen kunnen lespakketten bestellen van verschillende musicals.

Recensie uit uit de Gelderlander 8 oktober 1998

1998

Gezamenlijke Aanpakkrant - juni/juli 1998 [1/6]

Centimeters kippenvel bij toneelstuk

Toneelspelen? Vergeet het maar. Dat ga ik echt niet doen, dacht Nicoline Dappers toen ze afgelopen najaar gevraagd werd mee te werken aan een theaterstuk over het opvoeden van pubers.

Foto: An Stalpers

Maar ze wilde best vertellen over haar ervaringen met haar eigen kinderen. En drie andere vrouwen uit de Wolfskuil wilden hun verhaal ook wel kwijt. Tandemmedewerkster Antoinette Brussen en regisseur Vincent Gladdines van theaterstichting Bizzi-Niss luisterden ademloos naar hun verhalen. De ervaringen van de vier waren een script waard, vonden ze. Jos Bours van het Utrechtse Stuttheater werd ingeschakeld om het te schrijven. Toen het af was gingen ze alle vier overstag en waren ze bereid om Het Lucifergesticht op de planken te zetten.
Aanvankelijk zouden de vrouwen elkaars verhaal spelen, maar na het lezen van het script wilden ze dat niet meer. Want, zo zeiden ze, ik kan mijn levensgeschiedenis toch niet door een ander laten spelen?

Vanaf november was het elke maandagmiddag repeteren. Het instuderen van de tekst was niet het moeilijkst, al duurde het even voor deze er goed inzat. Echt toneelspelen, en dan nog wel je eigen verhaal, bleek helemaal niet makkelijk. En het was vaak pijnlijk om woorden te geven aan nare jeugdervaringen. Voor één van de vier was dat reden om er tussentijds mee te willen stoppen. Maar ze bleef, dankzij de rest van de groep die haar aanmoedigde om lucht te geven aan haar gevoelens.

Humor
Deze vrouw speelt nu, samen met de rest van de groep, in Het Lucifergesticht de sterren van de hemel. Centimeters dik staat het kippenvel op de armen bij het publiek. Regelmatig lopen bovendien de tranen over de wangen, maar dan van het lachen. Want humor hebben ze, deze vrouwen.
De onverhulde verhalen volgen elkaar in rap tempo op. Over vroeger, toen de ouders uit de Wolfskuil hun kind nog bang konden maken met het Lucifergesticht. Kinderen die niet wilden luisteren moesten er lucifers maken en kregen elke dag brood met zeep te eten. En over tegenwoordig, een tijd waarin je dat als ouder niet meer kunt maken en overal maar een antwoord op moet hebben.

Terwijl het publiek in wijkcentrum Titus Brandsma dubbel ligt, vallen de vrouwen ruim een uur lang geen minuut uit hun rol. Met een stalen gezicht spelen ze de dialogen uit hun eigen leven na. Maar na een staande ovatie aan het eind, glimmen ze van trots. En ook Gladdines en Brussen stralen. Gladdines maakte wel al kindermusicals in de wijk, maar het was voor het eerst dat hij met volwassenen uit de Wolfskuil werkte.
Hij is erg onder de indruk van de spelkwaliteiten van de vrouwen. Ze hebben talent, vindt hij. Brussen zegt overdonderd te zijn door het succes van de voorstelling. Na twee optredens stromen de aanbiedingen om te komen spelen vanuit het hele land binnen. Tandem, Bizzi-Niss en de vier speelsters maken vanaf juli even pas op de plaats, zegt Brussen. "Na de zomer beslissen we samen waar we de voorstelling nog willen laten zien." En een nieuwe voorstelling met volwassenen? "Die komt er zeker."

1997

Gezamenlijke Aanpakkrant - juni 1997 [3/4]

"Acteren maakt kinderen sociaal vaardiger"

Terug naar het Jaarboek menu

Bezoekers van buiten de homepage van het SAT: KLIK op logo