CLOSER

Patrick Marber schreef met Closer zijn tweede toneelstuk.

Een twaalftal scènes schetsen de romances van twee mannen en twee vrouwen met zichzelf en elkaar, gedurende de periode van ongeveer vier jaar. Een jonge stripteaseuse Alice ontmoet op het perron Dan, een journalist die vooral door zichzelf ten zeerste wordt gewaardeerd. De twee beginnen een relatie om het voor de toeschouwers enigszins interessant te maken. Dan schrijft zelfs een boek over het leven van de excentrieke Alice. Maar wanneer hij zich laat fotograferen voor de achterflap, wordt hij verliefd op de fotografe. De ellende begint, vooral omdat de fotografe trouwt met de al wat oudere dermatoloog Larry.
Mannen en vrouwen verlaten en bedriegen elkaar dat het een lieve lust is. Ze komen samen, gaan nog maar eens weg of gewoon dood. Een naturalistische en keiharde soap.

Marber toont elk personage van zijn kleinste kant, zonder nochtans de goede bedoelingen van ieder afzonderlijk te benadrukken. Iedereen haalt zijn gelijk, kan rechtvaardigen wat hij heeft gedaan. Toch is de schade niet te overzien. Precies die aanzienlijke schade neigde te veel naar melodrama. Alice blijkt zichzelf te hebben uitgevonden. Op het eind blijven allen redde- en liefdeloos achter, eentje overleeft het zelfs niet.

Closer wordt gekenmerkt door inktzwarte humor, die het verhaal meer aanvaardbaard maakt. Hoewel het geen sinecure moet zijn om de vele krachttermen niet-artificieel te vertalen, slaagde de vertaler daar meestal in.
Al bij al is Closer een vrij eerlijke tijdsspiegel. Zonder te moraliseren legt Patrick Marber de psychologie van ons individual-, hedon- ego- en verscheidene andere -ismes gedeeltelijk bloot.

Bron: Bart Cosyns

Closer werd meermalen bekroond, onder andere met de Laurence Olivier Award, de prijs voor het beste toneelstuk van 1997.

Deze pagina is onderdeel van:
www.sat-nijmegen.nl